Por CEAR

Laucling Sonko, de 29 anos, foi arroxado ao mar, xunto a outros tres compañeiros, tamén potenciais solicitantes de asilo e de protección internacional, na noite do 25 ao 26 de setembro de 2007 por axentes da Garda Civil. Tras ser interceptados por unha patrulleira da Garda Civil cando trataban de chegar a nado a Ceuta, foron subidos a bordo e trasladados a augas marroquís, onde os axentes picaron os seus salvavidas e obrigáronlles a arroxarse ao mar. Sonko, que non sabía nadar, morreu afogado.

A recente decisión do Comité contra a Tortura de Nacións Unidas sobre este caso, declarando responsable ao Estado español de trato cruel, inhumano e degradante, vexatorio da dignidade persoal e perigoso para a vida humana, pon en evidencia a falta de celo do noso Estado no cumprimento da legalidade nacional e internacional en materia de dereitos humanos e de acceso ao dereito de asilo.

Os membros da Garda Civil vulneraron o procedemento de denegación de entrada a territorio español establecido na Lei de Estranxeiría, que obriga a levar ante un instrutor á persoa interceptada e a exercer o seu dereito á tutela xudicial, e imposibilitou, desta forma, a oportunidade de solicitar protección internacional a Sonko e os seus compañeiros.

A Garda Civil, nestes casos, está obrigada a garantir a seguridade das persoas interceptadas, sendo responsables da súa integridade e debendo dispensar un trato conforme á normativa internacional de dereitos humanos. Con todo, o trato recibido por Sonko supón unha clara violación do artigo 16 da Convención contra a Tortura e Outros Tratos ou Penas Crueis, Inhumanos e Degradantes.

Segundo a resolución, o Estado español vulnerou o artigo 12 da Convención contra a Tortura ao negar a súa competencia para investigar os feitos por considerar que se produciron en augas territoriais marroquís, obviando que Sonko atopábase baixo o control efectivo das autoridades españolas cando se produciu o tráxico desenlace. O Comité contra a Tortura, na súa resolución, lembra “que a obrigación de investigar indicios de malos tratos ten carácter absoluto na Convención e recae no Estado”.

Foi a imposibilidade de investigar os feitos por parte da xustiza española ao declararse non competente neste caso, o que motivou a CEAR a recorrer ao Comité contra a Tortura da ONU en representación da familia de Sonko.

Ante esta situación, CEAR celebra a decisión do Comité contra a Tortura de Nacións Unidas e reclama ao Goberno que:

1-) Vele polo efectivo cumprimento da legalidade nacional e internacional por parte das forzas de seguridade do Estado;

2-) Garanta o acceso ao procedemento de asilo das persoas estranxeiras que tentan acceder ao territorio español;

3-) Promova a través da Fiscalía Xeral do Estado a investigación dos feitos e persiga e condene aos responsables, para dar así cumprimento ao disposto polo Comité contra a Tortura;

4-) Indemnice adecuadamente á familia de Laucling Sonko e garanta o seu dereito a unha reparación integral.

CEAR tamén quere denunciar que este tipo de feitos son consecuencia dunha política migratoria obsesionada co control das fronteiras españolas. Políticas que están a primar sobre calquera consideración de tipo humanitario e de respecto aos dereitos humanos en aras a unha suposta eficacia na loita contra a inmigración irregular, o que está a provocar situacións de risco e vulnerabilidade das persoas inmigrantes e refuxiadas nas fronteiras marítimas e terrestres do sur do noso país