Alguén describiu os ceos do deserto sahariano coa cor intenso do azafrán. A miles de quilómetros de distancia, baixo unha cúpula non tan despampanante, hai quen mantén a mirada fixa nese enderezo, en dirección sur. Máis alá de consideracións políticas trátase de solidariedade ao espido, dunha curiosidade transformada en cariño, do chouto do pensamento ao feito. E ese camiño imaxinario trazado entre África e Europa faise real para os centos de nenos saharauís que, cada verán, deixan atrás ás súas familias e amigos, recluídos nun dos lugares máis inhóspitos do globo, para aterrar noutras casas, con outras familias. Estas, coas mans cheas.

Cada ano, os nenos e nenas do programa ‘Vacacións en Paz’ enfróntanse aos contrastes en apariencia irreconciliables entre a vida nunha xaima dos campos de refuxiados do Sáhara alxeriano e unha casa con todas as comodidades de Sanxenxo (Pontevedra).