Amosando elementos por tag undefined

A discapacidade intelectual en Camerún.

A discapacidade intelectual en Camerún.

Camerún, por Silvia Muíña. Considerada como un castigo divino para moitos, a discapacidade intelectual representa un problema agachado na sociedade camerunesa.

“Non é doado. A situación da discapacidade en Camerún, non é doada”. Con esta frase é como moitas nais, irmáns, avoas e demais familiares definen o que é ter ó seu coidado a unha persoa con discapacidade. Neste caso, intelectual.

Niña con discapacidad intelectual en Camerún.

Según os últimos datos da Organización Mundial da Saúde existen máis de 1000 millóns de persoas no mundo con discapacidade. Camerún é un país que alberga a 23 millóns de habitantes dentro dos cales “alrededor de dous millóns son discapacitados”, según o estudio de  Marta Imamura, médico especializado en discapacidade e rehabilitación na Organización Mundial da Saúde en Suiza.  De entre eses dous millóns de personas non hai constancia, ata o momento, de datos estadísticos exactos de cántas persoas padecen discapacidade intelectual no país.

Á carencia de médicos e de centros especializados, a pobreza, a estigmatización social e o misticismo son algúns dos causantes de que a situación sexa menos que favorable para a inclusión das persoas con discapacidade intelectual na sociedade camerunesa.

“Nós en África cando tes un neno con discapacidade intelectual din que te portaches mal con Deus ou fixeches algo mal para ter un bebe así. É considerado coma un castigo diviño”, explica Alima Ngoutame, presidenta da organización Mirando por África-España que xunto a Pilar Aventín, a vicepresidenta, intentan axudar a todos os nenos que teñen discapacidade intelectual en Camerún. Alima é camerunesa  y coñece ben a situación destas persoas no seu país por experiencia persoal. A súa filla máis vella naceu con autismo e retraso intelectual. “Non había  ninguén que me dixera por qué a nena non se movía, por qué a nena non choraba. Ninguén  me podía decir nada”, explica.  Foi a falta dun diagnóstico e a esperanza de buscar un futuro mellor para a súa filla o que a empuxou a vir para España e loitar dende aquí polos dereitos destes nenos.

O 25 de septembro do pasado ano, a ONX de Alima e Pilar iniciou o seu primer viaxe de traballo de campo con voluntarios españois. Seis profesionales no ámbito da psicoloxía, psicopedagoxía e  inclusión social serían os encargados de impartir formación no centro de Fedeme le Caméléon, unha das poucas institucións privadas que existen para nenos con discapacidade intelectual na cidade de Duala, a capital económica do país. “Entre nuestros objetivos está la formación de profesores  porque pienso que es una asignatura pendiente y muy necesaria para que las personas que trabajan con estos niños puedan continuar  su labor de educación”, aclara a vicepresidenta da organización.

Tatiana, alumna de centro privado para discapacitados intelectuales, Fedeme Le Caméléon.

A directora do centro, Gisele Towa, de orixen alemán e quen leva máis de corenta anos no país, fundou esta escola  motivada polo nacemento da súa filla con autismo e debido a carencia de colexios especializados. “Un dos problemas que presenta este país respecto á discapacidade é que  non existen programas enfocados á educación destas persoas”, afirmaba Gisele. Por esta razón, vese obrigada a  formar as súas dez monitoras coa axuda de  persoas voluntarias profesionais, que chegan de todas as partes do mundo, có obxetivo de garantir unha aprendizaxe  axeitada ás  necesidades dos nenos e nenas.

Una de las voluntarias españolas de Mirando por África en el centro de Fedeme Le Caméléon.

Por outra parte, a falta de formación especializada nos profesionais médicos conleva moitas veces diagnósticos desacertados. “Te encuentras con muchos casos de niños que han sido diagnosticados o no diagnosticados de una manera que no parece muy normal, según la forma de trabajar que tenemos en Europa”, explica Inma Almazán, psicóloga e coordinadora en terreo da ONX Mirando por África. “Por ejemplo, hace poco me encontré con el caso de una madre cuyo niño de dos años no hablaba. Lo llevó al Hospital General de Duala y allí le hicieron una audiometría. Como vieron que el niño no era sordo, le dijeron que entonces era autista”, lembra Inma, quen engadía que “casos como estos son habituales”.

Un mal diagnóstico e a súa inexistente explicación conleva a que moitas familias descoñezan cómo actuar cos seus fillos. Unha das nais entrevistadas explicaba así a súa reacción ó coñezer o diagnóstico da súa filla: “Cando o doctor me dixo que a miña filla tiña autismo, pregunteille que que era eso do autismo porque eu non sabía o que significaba. Tamén lle preguntei se había algún remedio para tratalo. Díxome que non, que non había remedio, que tiña que ir a un centro especializado”. Esta desinformación nas familias é tamén un dos puntos a tratar da organización española Mirando por África que actúa con o apoio dos psicológos. “A través de las visitas domiciliarias intentamos atender  las necesidades, dudas, preguntas y aconsejar a las familias que no tienen medios”, explica a psicológa Almazán.

Desafortunadamente non todas as nais pódense permitir pagar os gastos dun centro privado. Según  os datos do  Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD), o 50.6% da población de Camerún vive con menos de 2 dólares ao día e 17.1% con menos de 1 dólar. Esta situación de pobreza conleva a  que moitas das familias afectadas non saiban cómo actuar ante as necesidades que presenta a enfermidade dos seus fillos. Cousas tan básicas como mercarlles os medicamentos que precisen ou levalos o colexio son situacións privilexiadas para uns poucos.  É certo que existe unha pequena minoría que aínda que son aceptados nas escolas públicas son marxinados polos propios docentes separandoos do resto dos seus compañeiros e prestándolles a mínima atención educativa e humana.

O resto dos nenos que non teñen a oportunidade de acudir á escola pública,- ben porque non son aceptados ou ben porque os proxenitores priorizan a educación dos outros fillos pola falta de recursos-,  vense confinados ás catro paredes da súa casa e no peor dos casos, a ser abandonados nas rúas. “Non todas as nais aceptan a fillos así, non todos os pais os aceptan. Ignoranos e deixanos na rúa. Eles non saben qué facer con este tipo de nenos. Por iso precisamos de información”, lamentaba a nai de Marc Anthony, un neno de tres anos diagnosticado con síndrome de down.

A realidade da maioría de mulleres que deciden coidar ós seus fillos con discapacidade intelectual son rexeitadas polos seus maridos e familiares e insultadas polos seus veciños. A directora do centro de Fedeme aclaraba que “os maridos reprochan ás mulleres parir un neno con discapacidade. Separánse delas. E esas mulleres están obrigadas a facelo todo para dar de comer, para sobrevivir con eses nenos”. En moitos casos, pensar nas vejacións e insultos recibidos por parte dos veciños ou familiares faciaas desmoronarse cando intentaban explicar a situación: “Non é doado, moitas persoas dinme que por qué é o neno así, din que é a reencarnación do diaño...”, recordaba unha delas. Outras, incluso son víctimas das ofensas dos seus familiares máis directos: “Teño un irmán pequeno que me insulta e insulta ó meu fillo, tamén a miña cuñada me insulta, dime que meu fillo é un tonto, que é un vampiro”.  Tal é a situación que hai casos onde as propias nais non poden soportar este rechazo e relegan o coidado dos seus fillos ás avoas ou outros familiares.

Una de las madres entrevistadas que fue abandonada por su marido y que está sola con el cuidado de su hijo con discapacidad intelectual.

A pesar de que o 13 de abril do ano 2010 o Ministerio de Asuntos Sociais promulgaba unha lei para protexer os dereitos dos nenos con discapacidade e favorecer a súa inclusión na sociedade, ) a situación no país non parece mellorar.

Non moi lonxe das portas do centro de Fedeme Le Caméléon, a dona da pequena cantina ubicada no mesmo barrio, opinaba sobre as personas con discapacidade: “non me gustan”, dixo. Esta actitud é a que mostra un alto porcentaxe da sociedade camerunesa. Un rechazo xeneralizado que, moitas veces, ven do problema místico que existe en gran parte do país. “A nivel cultural es bastante difícil hablar de algunas ideas de enfermedad o de discapacidad con algunos padres por la presión cultural que tienen de la sociedad, de los barrios y de la propia familia. La mayoría de los padres han pasado por un montón de curanderos y de métodos de medicina alternativa de todo tipo antes que de llegar a la conclusión de que puede ser una enfermedad”, aclara a psicóloga Almazán.

Alumnos de centro de Fedeme Le Caméléon se abrazan en una de las clases.

A situación en Camerún é desesperante para moitas nais porque carecen da información necesaria para poder afrontar a situación. “É moi duro porque ti non sabes o que ten, non sabes qué facer”, lamenta Alima. Moitas vense soas, sen recursos y sen axuda. “No hay nadie que se siente con ellos para decirles qué es lo que tienen que hacer o cómo lo tienen que hacer para estimular a sus hijos”, aclara a coordinadora de Mirando por África en Camerún quen añade que ademais “existe mucha desinformación en el terreno más burocrático porque ni hospitales ni médicos, nadie facilita ningún tipo de ayuda a estas familias”.

O governo, ata o momento, non parece dar indicios de implicación e a discapacidade intelectual continúa sendo unha gran descoñecida. Un problema que se agacha no interior de moitos fogares por medo ó rechazo da sociedade e a falta de apoios.

Dende esta perspectiva a ONX Mirando por África –España puxo en marcha so seu proxecto “aulas solidarias”. Unha iniciativa que consiste en pedir ou alquilar salas prestadas nos centros educativos, nun principio na cidade de Duala, para comezar  a involucrar ós nenos con discapacidade intelectual no campo educacional con a axuda de formadores especializados. Un obxetivo que asegura a vicepresidenta “es más factible que la construcción de un centro público y que dará respuesta a las necesidades de las familias más vulnerables”. Sen duda, un primeiro paso hacia a inclusión destas persoas que, hoxe por hoxe, non poden ver un futuro máis alá dos muros das súas casas.

Una de las madres entrevistadas con su hija con discapacidad intelectual sentada en su regazo


Luns, 21 Marzo 2016 Artigos Ler máis...
Xornalistas galegos apostan pola capacitación e o desenvolvemento das radios comunitarias en El Salvador

Xornalistas galegos apostan pola capacitación e o desenvolvemento das radios comunitarias en El Salvador

A Asociación Galega de Reporteiros Solidarios (Agareso) desenvolve este ano en El Salvador, xunto coa ONGD Asemblea de Cooperación pola Paz (ACPP), un proxecto de Cooperación no que buscan contribuír ao desenvolvemento sostible de El Salvador a través do empoderamento das súas comunidades con medios de produción e de comunicación propios.

Unha das ferramentas que empregan para promover este desenvolvemento sostible e este empoderamento son as radios comunitarias da zona, moi comúns durante o conflito armado interno que viviu o país e que agora están en mans de asociacións locais. Agareso encárgase da coordinación e xestión deste compoñente de comunicación para o desenvolvemento dentro do proxecto, e dentro deste traballo envía a zona a un grupo de xornalistas para formar ao voluntariado da emisora en técnicas de radio,  novas tecnoloxías e coberturas de temas sociais.

Este xoves 17 de setembro, Juan de Sola (presidente de Agareso, xornalista de Onda Cero Pontevedra e director do programa Contraparte), Luis Pardo (xornalista da cadea SER Santiago e parte da Xunta Directiva de Agareso), xunto con Xes Chapela (xornalista, documentalista  e voluntario da organización)  parten a El Salvador cunha completa axenda de traballo.

Un dos momentos claves da viaxe será o Encontro de Radios Comunitarias de Centroamérica, que terá lugar en San Salvador os días 21 e 22 de setembro e o que acudirán 30 representantes de emisoras de Guatemala, Honduras, Nicaragua, Panamá e El Salvador. Durante eses dous días recibirán formación en emisións on line e en xornalismo radiofónico, e intercambiarán experiencias e materiais entre elas. Este encontro organízase xunto coa Fundación Comunicándonos e a Asociación Mundial de Radios Comunitarias (AMARC).

Ademais durante 15 días darán formación a un grupo de 15 mozos e mozas da radio comunitaria do municipio de Tecoluca, Radio Tehuacán, emisora que Agareso  e ACPP Galicia leva apoiando durante os últimos tres anos e na que xa se emiten programas especializados de xénero, turismo e medio ambiente. Ao mesmo tempo un grupo de estudantes do Instituto de Tecoluca recibirán formación audiovisual e elaborarán unha seria de “video-cartas” que compartirán con estudantes doutros catro institutos galegos, a través dun proxecto de Educación para o Desenvolvemento, chamado EpDLab.

Mentres o presidente da organización, Juan de Sola, visitará catro emisoras comunitarias máis de El Salvador (Radio Mangle, Radio Fonseca, Radio Itzcanal e Radio Guazapa) para identificar futuros beneficiarios dos proxectos na zona e impartirlles un curso de formación intensiva ao seu voluntariado, gracias ao apoio do noso socio local a Fundación Cordes.

No marco deste mesmo proxecto, cando equipo de Agareso retorne a Galicia o vindeiro 4 de outubro, virán acompañados de tres beneficiarios do proxectos de El Salvador: unha muller xerente dunha cooperativa, un pescador artesanal e un dos coordinadores locais da Fundación Cordes. As tres persoas farán unha xira por Galicia para coñecer como se traballa no noso país a pesca, o marisqueo e acuicultura sostible, para poder levar ideas que lle sexan útiles en El Salvador e contarlle a poboación galega que beneficios ten a cooperación ao desenvolvemento no seu país. A organización da xira está en mans de Centro Tecnolóxico do Mar, sito en Vigo, e ACPP Galicia.

Todo este traballo é posible gracias ao financiamento da Xunta de Galicia, a través das convocatorias de Cooperación Galega.


Xoves, 17 Setembro 2015 Proxectos Ler máis...
Aberto o prazo de inscrición no Curso de Comunicación para o Desenvolvemento

Aberto o prazo de inscrición no Curso de Comunicación para o Desenvolvemento

Agareso desenvolverá este ano o seu primeiro curso de especialización  e Comunicación para o Desenvolvemento, enfocado principalmente en que as persoas que esteades interesadas en poder idear, executar ou participar en proxectos deste tipo teñades os coñecementos prácticos e os conceptos básicos para poder levalos a cabo.

Por iso este curso vai enfocado principalmente ao noso voluntariado, pero está aberto á participación de persoas externas á organización, que teñan interese en aprender destes temas.

Será todos os xoves do 1 de outubro, ao 26 de novembro, na Facultade de Ciencias da Comunicación de Santiago de Compostela, de 16h a 20h.

O programa está dividido en 8 módulos, impartidos por persoas especialistas na materia, e pensados para que coñezades todas as ferramentas coas que se fai Comunicación para oDesenvolvemento e exemplos prácticos de que proxectos estanse a levar a cabo aquí e noutros países.

Son  32 horas formativas e ao final darémosvos un diploma e certificado de participación.

O curso é gratuíto, así que iremos cubrindo as 20 prazas dispoñibles por orde de inscripción. Tedes ata o 15 de setembro para inscribirvos no correo de Este enderezo de correo-e está a ser protexido de programas autómatas de envío de correo non sedexado, precisas activar o JavaScript para velo , pero mellor se o facedes canto antes.

 

Programa:

Módulo 1: Que é a Comunicación para o Desenvolvemento? Por Alejandro Barranquero

1 de outubro

Módulo 2: Como se formula un proxecto de cooperación? Por Alejandro Quiñoá (ACPP Galicia)

8 de outubro

Módulo 3: O poder transformación da radio nas comunidades do sur. Por Juan de Sola (Agareso)

15 de outubro

Módulo 4: O audiovisual como forma de expresión propia dos colectivos sen voz. Por Zemos98

29 de outubro

Módulo 5: As TIC aplicadas a educación. Por Gingko

5 de novembro

Módulo 6: O Teatro como ferramenta para a reflexión. Por Feitoría Verde

12 de novembro

Módulo 7: A fotografía como clave na Educación en Valores. Por Agareso

19 de novembro

Módulo 8: Constrúe o teu propio proxecto de CpD. Por Agareso e ACPP

26 de novembro


Martes, 21 Xullo 2015 Novas Ler máis...
Activistas de África e Centroamérica achéganlle o mundo da cooperación ao alumnado galego

Activistas de África e Centroamérica achéganlle o mundo da cooperación ao alumnado galego

O alumnado dos nove institutos galegos participantes na segunda edición de ‘O mundo que queremos’, proxecto no que colabora Agareso, está xa a compartir experiencias con tres persoas de República Dominicana, O Salvador e Guinea Bissau vinculadas á cooperación para o desenvolvemento. Durante dúas semanas, percorrerán os centros de ensino para explicarlle ao alumnado o traballo que están a realizar nas súas organizacións e como utilizan o teatro e a radio como medio de sensibilización e denuncia nas súas comunidades.

  • Cristiana Francisca, de República Dominicana, é a presidenta de Mudha (Movimiento de Mujeres Domínico Haitianas). Esta organización,entre outras moitas accións, utiliza o teatro de rúa como medio para denunciar as inxustizas políticas, sociais, culturais e humanas ás que se ve sometida a poboación dominicana de ascendencia haitiana.
  • Rina Abrego, do Salvador, é técnica de Aprocsal, organización que loita polos dereitos das mulleres e polo dereito humano á saúde. Dende Aprocsal tamén utilizan o teatro como medio para sensibilizar sobre xénero, saúde sexual e reprodutiva e medio ambiente.
  • Braima Sambu, de Guinea Bissau, é o responsable de proxectos de Alternag, organización que xestionou ‘Radio Catió’, unha emisora comunitaria que na actualidade é autoxestionada polo Centro Social Multifuncional Xuvenil de Tombalí en colaboración con organizacións de base. Braima encárgase de coordinar ás entidades locais que dirixen a radio.

Estas experiencias de participación cidadá e denuncia a través do teatro e a radio, así como a importancia de poder ter unha voz propia, serán a temática das charlas que impartan nos centros educativos de Boiro,Trazo,Rianxo, Alfoz-Valadouro,Miño,Beade,Viana do Bolo, Castroverde e As Pontes.

Tamén se reunirán coa Dirección Xeral de Relacións Exteriores e coa UE para explicarlles como inflúen nas súas comunidade os proxectos de cooperación e de asistir ao encontro intercentros que terá lugar o 17 de abril na Sala Capitol de Compostela. Este encontro será o broche final deste proxecto, no que ademais amosarán os traballos fotográficos e radiofónicos realizados durante o mesmo e gozarán dun concerto de rap a cargo de Pachamama Crew.

O proxecto

‘O mundo que queremos’ é un proxecto de educación para o desenvolvemento, financiado pola Dirección Xeral de Relacións Exteriores e coa UE, e que forma parte da plataforma de innovación educativa Plan Proxecta, impulsada pola Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Esta iniciativa pretende promover a reflexión do alumnado sobre a conexión existente entre as dinámicas locais e as desigualdades globais a través da comunicación (podcast, imaxes e teatro) como medio para sensibilizar e transformar, e utilizando como fío temático os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio.

Este proxecto está a ser executado ademais de por Agareso polas ONGD Solidariedade Internacional de Galicia e Mundo Cooperante, coa colaboración organizativa e formativa de Educo, Asemblea de Cooperación Pola Paz (ACPP), Tempo de Loaira e o grupo de Teatro dxs oprimidxs ‘100tolas’.


Xoves, 09 Abril 2015 Proxectos Ler máis...
O documental “Comunicando Comunidades” está de ruta por 10 IES de Galicia

O documental “Comunicando Comunidades” está de ruta por 10 IES de Galicia

A proxección do documental ‘Comunicando comunidades’, gravado en El Salvador por un equipo de voluntariado de Agareso, integrado por Juan de Sola, presidente da organización; Alba Sotelo, cámara e fotógrafa, e Gabriela Sánchez, xornalista, comezou esta semana a súa “ruta de sensibilización” por 10 concellos galegos.


Xoves, 04 Decembro 2014 Proxectos Ler máis...
Entrada centro de menoes

Destino Casamance: O Centro de Protección de menores de Kandé

Redacción: Antonio Grunfeld

Fotografa: Ramón Montero, Antonio Grunfeld

Ao día seguinte de visitar o proxecto de Cineastas en Acción, o noso amigo Alvar Jones, delegado da Cruz Vermella en Ziguinchor, preparounos unha visita a un dos proxectos que apoia a súa organización: o Centro de Protección de menores de Kandé. Alvar é consciente de que a nosa expedición busca visibilizar proxectos de organizacións pequenas, onde a Cruz Vermella talvez non tería lugar, pero insiste en que coñezamos ao equipo de persoas que forman a súa coparte, pola entrega e dedicación que demostraron nestes últimos anos.


Martes, 01 Xullo 2014 Reportaxes Ler máis...
<< Inicio < Anterior 1 2 3 4 5 6 7 8 Seguinte > Final >>
Páxina 1 de 8

Mapa de proxectos

Agareso Radio

Programa online

Axenda

Maio 2016
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5