Existe un factor común nestes mandatos e é o tema da corrupción, o crecemento da delincuencia, así como tamén a fachada dun nacionalismo hipócrita para a mobilización das masas que caeron baixo os discursos de caudillos  baseados na emoción e non nas realidades.

Pero máis aló das miñas críticas  hai unha preocupación sobre a Caracas que pode ocorrer, que ten un gran potencial humano e natural para que suceda ese cambio.

Analizando as propostas do goberno e da oposición atopamos un gran baleiro no tema da mobilidade da capital venezolana. Someramente escoitóuselle ao Presidente do país dicir que en Caracas se tería que facer unha autoestrada de dous pisos, algúns outros expuxeron carrís- bici e outras propostas, pero son ideas que se perden no tempo e o espazo da irrealidade.

Por outra banda, poucos abordan o tema do lixo como unha fonte de produción de enerxías e prefiren pasar por baixo da mesa o tema ou rozalo levemente polo temor a ser descubertos nos seus intencións vagas de tomar as rendas dun problema sumamente serio e prexudicial para a saúde do pobo e a do planeta, xa que é un tema de salubridade sobre todo na gran cantidade de barriadas caraqueñas onde non existe recolección de lixo, tan só existe a queima indiscriminada e a putrefacción dos produtos que se atopan nesas localidades. Moscas, ratas, vermes, bacterias e unha produción descontrolada de gases de efecto invernadoiro. Quen lle mete o pulmón a eses problemas?

Por suposto o tema da delincuencia é o tema crucial que ningún demagogo pode responder, e que seguirá sendo un gran problema na cidade de seguir mantendo as políticas desarticuladas nos diversos plans de seguridade propostos pola cuarta e quinta república.

A Caracas que soño é unha Caracas, ecolóxica, limpa, organizada, con custodia policial fixa e non itinerante ou espasmódica, con recursos para a investigación criminal e un castigo substancial para os criminais. A Caracas que  soño é unha cidade amable, onde as persoas non teñan que perder máis de tres horas para trasladarse dos seus traballos ás súas casas ida e volta. Unha cidade que pense nas enerxías alternativas e a recuperación real do río Guiare e os seus afluentes.

A Caracas que soño é unha cidade onde os aceites usados non se tiren ao sumidoiro senón que se reutilicen, onde os plásticos non sexan queimados nos barrios senón que sexan comprados por empresas de reciclaxe, onde o papel, o cartón e o vidro sexan reutilizados efectivamente e sobre todo onde a contaminación polos combustibles fósiles non deixen esa pegada tan venenosa nas nosas vidas.

A Caracas que eu soño é unha cidade de principios ecolóxicos, de respecto á vida, e para iso fai falta un gran esforzo para educar ás xeracións novas e lograr ese cambio e a conquista política de territorios por parte de persoas que entendan que o tema do ambiente é o tema principal para a axenda futura. O Movemento Ecolóxico Venezuela  abre as portas para que actúes, para que se tes o mesmo soño axúdesnos a constituír unha forza de cambio para superar este tempo de confusión e divisións sociais.