“A inclusión, ou é a través do traballo ou non existe”

Das 216.772 persoas con discapacidade censadas en Galicia, 76.261 teñen unha discapacidade psíquica. O Trastorno do Espectro do Autismo é unha delas. O psiquiatra Cipriano Jiménez, Director Xeral da Fundación Menela, arroxa un pouco de luz sobre esta doenza tan variable como enigmática.

Elena Touriño Lorenzo | Vigo

Que é o autismo? Pode considerarse unha discapacidade?

O autismo está considerado como un trastorno xeralizado do desenvolvemento, e forma parte do mundo das discapacidades. É unha discapacidade psíquica, pero cuxa perturbación implica alteracións no sistema da comunicación, a socialización e a cognición. O certo é que este “trastorno autista” ten unhas particularidades moi específicas, e é conveniente falar de Trastornos do Espectro do Autismo, porque está dentro dunha escala na que podemos atopar persoas con autismo cunha grande capacidade intelectual e outras cun grande atraso ou discapacidade intelectual. É un trastorno permanente, crónico e complexo para o que non existe a día de hoxe unha posible curación e sobre o que aínda nos quedan moitas cousas por descubrir.

Ten a sociedade unha visión errada das persoas con Trastorno do Espectro do Autismo?

Dende as últimas décadas a sociedade coñece mellor este trastorno, que pasou de ser algo enigmático a ser xa un trastorno sobre o que a xente empeza a saber certas cousas. Socialmente hai un maior coñecemento e un incremento de información en relación a estas persoas, polo que son máis visibles do que eran hai cincuenta anos.

Cales son as ferramentas que facilitan a integración social das persoas con Trastornos do Espectro do Autismo?

Son varias, pero a primeira e a máis fundamental é a psicopedagóxica. Sobre todo na etapa da infancia, as persoas con Trastorno do Espectro do Autismo teñen que acudir a centros ou escolas onde exista persoal, xa sexan mestres, pedagogos ou psicólogos, que coñeza este tipo de trastornos e que aplique aquelas medidas educativas que lles permitan a maior aprendizaxe, relación e comunicación posibles. Na medida en que estas persoas se fan maiores, hai que facer unha aposta moi firme para preparalos para a vida adulta, para que teñan oportunidades no eido social e laboral, porque, como calquera persoa, se non as teñen, poden chegar a ser marxinados e excluídos.

Cales son os retos pendentes para lograr que esa inclusión social sexa total?

O reto é arbitrar unha serie de propostas de tipo laboral, atopar aquelas actividades e traballos nos que eles poidan encaixar mellor e sentirse máis seguros. A inclusión, ou é a través do traballo ou non existe. É preciso establecer un abano de actividades o máis amplo posible, i é fundamental o paso por obradoiros nos que debe prevalecer o sistema formativo para ver en que medida están en disposición de acadar un traballo. O seguinte paso é o traballo con apoio, no que sempre se conta cun acompañante, unha persoa que os apoia para que o traballo que fagan resulte o maior posible.

Que é e como xorde a Fundación Menela?

A Fundación Menela é unha entidade que se constitúe en 1989, e é a continuación dun traballo que se viña realizando dende 1976 no Centro de Educación Especial Menela. A Fundación nace para ofrecer e desenvolver unha rede de servizos para as persoas con autismo e dependencia que na actualidade abrangue todo o ciclo de asistencia e tratamento dende o nacemento da persoa ata o seu falecemento.

Cales son eses servizos?

A Fundación promove servizos de diagnose e atención temperá para a infancia, así coma un Centro de Educación Especial. Tamén puxo en marcha un Centro de Día e Residencial con actividades ocupacionais e laborais e outras de tipo artístico, e participa maioritariamente Castro Navás S.L., unha empresa que ten como obxectivo poder reconducir a unha serie de persoas e servir de ponte para canalizar o paso entre os obradoiros, o emprego con apoio e o mercado de traballo. Un proxecto que está a piques de rematarse é unha residencia para persoas maiores con autismo e dependencia, co que se completa ese ciclo vital do que falabamos. A propia Fundación conta ademais con servizos de formación tutelada para familias, unha sala multisensorial de apoio ao tratamento e vivendas tuteladas para permanencias de respiro familiar, xestionadas por persoal de apoio.

Que proxectos concretos leva a cabo a Fundación?

Tratamos de buscar o maior número posible de propostas reais. Temos en funcionamento un galiñeiro, varios invernadoiros, un obradoiro de cociña, outro de música no que mesmo se constituiu unha orquestra, un obradoiro de pintura… Hai unha gran variedade de actividades na medida en que no campo do Trastorno do Espectro do Autismo non hai dúas persoas iguais. Cantas máis propostas, mellor.

É posible que unha persoa con Trastorno do Espectro do Autismo poida levar unha vida normal?

É posible, pero hai que entender que poden chegar a levar unha vida plena se contan coas axudas suficientes, que teñen que ver cun bo acompañamento, constante e permanente. Somos partidarios de mudar o paradigma e falar sempre en positivo das capacidades que teñen estas persoas, en lugar de poñer o acento na súa discapacidade.

Para máis información sobre a Fundación Menela e as súas actividades, pode consultarse a páxina web www.menela.org.

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

Pónse en marcha un servizo de videointerpretación para as persoas con discapacidade auditiva de Galicia

Elena Touriño Lorenzo | Santiago de Compostela

As persoas con algún tipo de discapacidade auditiva de Galicia dispoñen dun novo servizo de videointerpretación en lingua de signos que facilitará a súa relación coa Administración, tanto a nivel presencial no Rexistro Xeral da Xunta de Galicia en Compostela, como a través da súa páxina web.

Grazas a unha iniciativa da Confederación Estatal de Persoas Xordas e como froito dun acordo entre a Federación de Asociacións de Persoas Xordas de Galicia e o goberno autonómico, un videointérprete permitirá a comunicación entre os usuarios deste novo servizo e as persoas oíntes coas que precisen realizar xestións ou consultas. Un videoteléfono, no caso do acceso presencial ao novo sistema, ou un ordenador con cámara web e un teléfono, no caso do acceso en liña, son os elementos necesarios para utilizar unha prestación que nos próximos meses se instalará tamén nas delegacións da Xunta de Galicia en Lugo, Ourense, Pontevedra, Vigo, Ferrol e A Coruña.

Vídeo da presentación do servizo

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

Emulando a Modigliani

Elena Touriño Lorenzo | Santiago de Compostela

Álvaro Díez Delgado leva case quince anos expresando o seu estado de ánimo a través das cores que utiliza nas súas pinturas. Foi un antigo profesor de música quen animou a seus pais a envialo a clases e, dende entón, cada mércores adica unha hora e media a aprender todo o que despois aplica nos cadros que pinta tanto na súa casa coma no obradoiro ao que asiste na Fundación Down en Compostela. “Gústame pintar”, sentencia, e nótase. Para el, pintar é unha necesidade e á súa paixón destina moitas horas ao día. Por iso, para Maruxa, a súa nai, é unha enorme satisfacción o recoñecemento que supón a exposición pública das obras de Álvaro. “É gratificante para el, porque non fai a vida doutras persoas e pasa moitas horas na casa, moitas horas pintando”, conta, “i é necesario que a sociedade coñeza o que el é capaz de facer”. Maruxa é plenamente consciente de que o seu fillo, “dentro da súa discapacidade, pode facer moitas cousas”. Ler, nadar, escoitar música e disfrutar da natureza son outras das actividades nas que Álvaro invirte parte do seu tempo.

I é que, como nos conta o seu profesor Martiño, “ten unha sensibilidade especial que non ten nada que ver coa súa discapacidade”. Cada persoa aprende de forma diferente, e Álvaro traballa de xeito esquemático, cunha concentración absoluta e analizando e poñendo unha atención especial en cada trazo, en cada pincelada. Esta fixación nos detalles é o resultado natural da súa propia evolución artística, ata o punto de que o seu mundo se reflicte nos cadros que pinta dunha maneira cada vez máis figurativa. “Pinta o que el ve nesa copia, non se limita á copia”, e a súa particular visión reflíctese tanto nas cores coma nas proporcións que utiliza, e evidénciase nos motivos que máis lle gusta recrear: os rostros.

Álvaro documéntase consultando libros e manuais sobre pintura que tamén lles ofrece aos seus compañeiros, aos que mesmo corrixe durante as clases e cos que mantén unha relación moi estreita. Como eles propios recoñecen, a pintura de Álvaro “fainos cómplices dunha nova linguaxe totalmente libre, sen lindes, cunha particular visión” que mesmo consegue que a obra de mestres como Modigliani, un dos seus favoritos, se nos antoxe, de xeito natural, semellante á de Álvaro e non ao revés.

A visibilización do traballo e o esforzo que realizan persoas con capacidades diferentes neste e noutros eidos artísticos é posible grazas á páxina web www.artedown.com, posta en marcha pola Fundación Síndrome de Down de Madrid e na que se poden atopar as obras de Álvaro. Para el, que recoñece que lle encanta que a xente vexa as súas obras, e de seguro que para moitos outros artistas coma el, o contacto do público é unha motivación extra para seguir, como ata o de agora, emulando a Modigliani.

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

Vivindo sen límites

Elena Touriño Lorenzo

Vidas sin límite. Veinte historias ejemplares del deporte adaptado é o segundo libro do xornalista e aventureiro Sergio Fernández Tolosa, que achega ao lector vinte historias de superación persoal a través do deporte.

Fernández Tolosa traza unha crónica da loita de vinte persoas con movilidade reducida que buscan as ferramentas e os mecanismos axeitados para poder disfrutar da práctica de diversos deportes ao aire libre, como o esquí, o parapente ou o ciclismo, e en lugares tan dispares coma o deserto do Sáhara, o río Sella ou o Polo Sur.

O libro, que vén de ser publicado por Saga Editorial conta, entre outras historias, a do nadador paralímpico galego Chano Rodríguez, e pretende concienciar á sociedade da posibilidade de derrubar as barreiras tanto físicas como mentais con disciplina, ilusión e sacrificio.

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

“El simple hecho de que un niño que está en una silla de ruedas te pida que bailes con él es maravilloso”

SARA OTERO, coterapeuta en sesiones de musicoterapia con personas con discapacidad.

 

Marta López Tejerina

Cada vez son más los jóvenes que deciden prepararse para desempeñar una profesión con fines sociales. Carreras como Trabajo Social, Pedagogía o Magisterio son de las más demandadas hoy en día por los universitarios. Además, según el último barómetro del CIS, la ayuda a personas con discapacidad o dependencia es el área que resulta más atractiva a los españoles para hacer trabajo voluntario. Sara Otero (Viveiro, Lugo, 1987) es un claro ejemplo de esta generación solidaria. Vinculada a la música desde niña (a los ocho años inició sus estudios en el Conservatorio), estudió Magisterio Musical por la Universidad de Oviedo y realizó diversos cursos de musicoterapia. De la mano de la Fundación Magistralia comenzó a trabajar con personas con discapacidad y, desde entonces, ha seguido formándose en este ámbito en el que ha encontrado su verdadera vocación.

¿Cuándo decidió centrar su profesión en el trabajo con personas con diversidad funcional?
Al acabar la carrera entré a formar parte de la Fundación Magistralia, la cual me dio la oportunidad de trabajar con discapacidad, tanto como coterapeuta en sesiones de musicoterapia con niños/as con discapacidad como de monitora en campamentos urbanos. Mientras tanto fui ampliando mi formación en este campo. Estudié el curso de “Monitor de musicoterapia” así como el de “Cuidador de personas con discapacidad física, psíquica o sensorial” y el de “Inserción laboral de personas con discapacidad”. He de decir que los propios docentes y ponentes de los cursos fueron, además de la propia experiencia, los que me motivaron a seguir formándome en el ámbito de la discapacidad.  En este momento estoy realizando el curso de “Experto en actividades de ocio y tiempo libre para personas con discapacidad”.

¿Qué significa este trabajo para usted?
Es muy gratificante. El avance que se puede apreciar va muy lento pero el simple hecho de que un niño con discapacidad física, que está en una silla de ruedas, te pida que bailes con él es maravilloso. A mí no me cabe en la cabeza como hay gente que sigue utilizando las palabras “discapacitados”, “disminuidos”, “minusválidos”… Aunque les corrijas y les expliques que son personas con discapacidad, siguen convencidos de llamarlos “discapacitados” porque son menos capaces de hacer algo. Pero si nos paramos un segundo a pensar, todos tenemos alguna discapacidad.

Para los que no conozcan la Fundación Magistralia, ¿en qué consiste su labor?
La Fundación Magistralia trata de difundir y hacer disfrutar de la música a todos los públicos. En mi caso, mi trabajo c onsistía en realizar programaciones didácticas, así como memorias, sobre diferentes actividades que después llevábamos a cabo. Estábamos en dos equipos diferentes, uno en el que se realizaban actividades extraescolares con niños/as en edad escolar; y otro equipo más destinado a realizar musicoterapia y talleres con personas con discapacidad.

¿En qué consiste exactamente la musicoterapia y cómo puede beneficiar a las personas con discapacidad?
El uso de la música en el tratamiento de capacidades diversas se remonta a mediados del siglo XIX. Las escuelas públicas utilizaban guitarras, pianos e instrumentos de percusión para ayudar al desarrollo del lenguaje, habilidades motrices y competencia social. Durante muchos años, se ha observado que los/as niños/as y adultos/as con capacidades diversas responden más positivamente a la música que a otras estrategias educativas y terapéuticas. Gracias a la música las personas con discapacidad adquieren destrezas y desarrollan habilidades para vencer de esta manera sus limitaciones, mejorando la coordinación, la asociación, la agilidad, la fuerza muscular, la independencia en el movimiento, la capacidad de atención y la concentración. Además, les ayuda a expresar sus sentimientos y a desarrollar la creatividad. En definitiva, mejora su calidad de vida.

¿Cómo es una sesión de musicoterapia y qué tipo de discapacidades pueden tratarse a través de este método?
Es necesaria la presencia de un musicoterapeuta y un coterapeuta que se encargan de planificar sesiones musicales en grupos teniendo en cuenta las necesidades de los mismos. Para ello, se utilizan diferentes recursos como las improvisaciones musicales, audiciones receptivas, análisis y comentarios de canciones, actividades expresivo-creativas… En cuanto al tipo de discapacidad, la división en grupos de las terapias hace que puedan participar en ellas desde niños con síndrome de Down hasta adultos con Parkinson. Se trabaja con cualquier tipo de discapacidad.

¿Alguna vez se había planteado utilizar sus conocimientos musicales para ayudar a los demás?
Nunca pensé que la música pudiera tener este poder, hasta que no lo vi con mis propios ojos no me lo llegué a creer. Además hay mucha gente ignorante, pido disculpas por la palabra pero es cierto, en nuestra sociedad. Pongo el caso de una niña de cinco años con un trastorno generalizado del desarrollo. La información que nos proporcionaron en el centro del que venía era que no se enteraba de nada y que no entendía nada. En una de las sesiones yo estaba tocando el clarinete y la niña se puso a mi lado y estuvo tocando con las manos sobre mi cuerpo y sobre el instrumento. Después de un rato se levantó a rebuscar entre los instrumentos hasta encontrar una flauta dulce. Se sentó a mi lado y empezó a imitarme. La musicoterapeuta y yo quedamos alucinadas. Lo más sorprendente es que la flauta dulce nunca se utilizaba en las sesiones pero ella la buscó y la encontró, y era el instrumento más parecido al que yo estaba tocando… ¿Cómo podían decir que no se enteraba de nada? Esta es solo una muestra de cómo la música puede atraer el interés de una persona.

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

Patadas contra la adversidad

Subcampeón mundial de Para-Taekwondo, Álex Vidal hizo historia siendo el primer taekwondista con discapacidad en ganar un torneo absoluto. Su meta es participar en los Juegos Paralímpicos de Río de Janeiro 2016

 

Álex Vidal entrenando en su gimnasio.FOTO: M.L.T

Marta López Tejerina | Ribeira
Como cada mañana, Álex Vidal (Ribeira, A Coruña, 1981) llega al gimnasio para comenzar una dura jornada de entrenamiento. Sonríe, está feliz de poder hacer lo que de verdad le gusta, a pesar del esfuerzo que conlleva. Le esperan seis horas de trabajo, repartidas en dos turnos, con un descanso a mediodía para comer y pasar un rato con los suyos. El taekwondo es su vida, el deporte que le dio la oportunidad de demostrar al mundo sus grandes capacidades. Cuando tenía solo nueve meses, una enfermedad vírica afectó a su médula y le dejó los brazos completamente laxos. Pero él, haciendo gala de una enorme capacidad de superación, ha sabido transformar este obstáculo en una de sus cualidades para destacar entre los demás. En 2009 hizo historia al convertirse en el primer taekwondista en subir al podio en un campeonato absoluto, compitiendo con deportistas sin diversidad funcional. Hoy, muestra con orgullo sus dos mayores logros: las medallas de plata de los Mundiales de Para-Taekwondo de 2009 y 2010, y sueña con participar en los próximos Juegos Paralímpicos de Río de Janeiro.

Comenzó a hacer deporte de niño, practicando disciplinas de tren inferior. “Siempre fui muy inquieto. De pequeñito ya andaba a patadas con balones y a los cinco años empecé en atletismo”. La suya no fue una infancia fácil, marcada por los viajes al fisioterapeuta que le trató desde bebé hasta cumplir la mayoría de edad. “Él no se rindió. Con apenas un año de vida tú no puedes luchar por ti mismo. Y él luchó por mí”. Cada día durante catorce años, Álex y su madre recorrían más de cien kilómetros para acudir a las sesiones de rehabilitación. Un esfuerzo que dio sus frutos ya que, a día de hoy, y gracias también al deporte, es capaz de hacer cosas que jamás habría imaginado. “Las batallas más duras son las del día a día. Conseguir abrocharme los pantalones yo solo fue para mí un pequeño triunfo. He logrado mejorar muchísimo. ¡Ahora hasta puedo cocinar!”, comenta riendo. Agradece a su familia y amigos que le inculcaran desde pequeño el valor del esfuerzo, que le dejaran crecer libre, lejos de sobreprotecciones y condescendencias. “No se preocupaban siempre por mí sino que si había que hacer algo, querían primero que yo lo intentara”.

Llegó al taekwondo de la mano de Juan Luis Martínez, su entrenador, que vio en él un gran potencial. Le invitó a acudir a las clases y, en menos de un año, pasó a formar parte del equipo de competición del club. “Álex demostró unas dotes increíbles. Es un orgullo contar con él. Encarna los valores fundamentales del deporte”, explica. Con la entrada en el equipo llegaron las competiciones. Vidal revolucionó el panorama del taekwondo en Galicia. El único taekwondista gallego con discapacidad despertaba la sorpresa de sus contrincantes y del público, que observaba atónito como el chico, con un 77% de minusvalía, derrotaba holgadamente a todos los rivales. “Nunca me han regalado nada. Y es lo que quiero. Prefiero comerme dos buenas leches, antes que dar pena”. El bronce conseguido en el Campeonato Gallego Absoluto de 2009 fue la mejor recompensa a su pelea diaria. “La sensación es indescriptible. En ese momento te das cuenta de lo lejos que has llegado”.

Un obstáculo tras otro
Pero para alcanzar ese logro histórico, nunca antes conseguido por ningún taekwondista con discapacidad en España, hubo que librar otra gran batalla. “El tema no es tan fácil y bonito como ahora parece”, explica su entrenador. “Hubo momentos en los que los organizadores no querían tramitar un seguro para este tipo de combates. Ha costado mucho que participe en torneos absolutos, pero ha merecido la pena”. Álex es consciente de sus limitaciones, pero enfrentarse a rivales sin discapacidad supone para él un incentivo más. “Es evidente que no parto en igualdad de condiciones que mis contrincantes, pero yo he escogido medirme a ellos”.

En el verano de 2009 se celebró el primer Mundial de Para-Taekwondo. Ilusionado, Álex comenzó a prepararse a conciencia, mucho antes de saber si contaría con una plaza. Fueron tiempos difíciles. Entonces, compaginaba los entrenamientos con su trabajo de administrativo en una empresa del puerto, por las noches. “Descansaba muy poco y los últimos meses estaba tocado, tenía jaquecas…”. Pero el principal obstáculo fue burocrático. Las bases del campeonato rezaban que solo podrían presentarse deportistas amputados. Juan Luis Martínez movió Roma con Santiago para lograr que le aceptaran. “Insistimos muchísimo, acudimos a las federaciones gallega y española, enviamos certificados sanitarios e incluso nos mostramos abiertos a viajar a Francia para que le viese el médico del Comité Olímpico”. Álex vivió con angustia aquellos días de incertidumbre e impotencia. “Llegó un punto en que Juan Luis les dijo: «¿qué queréis, que le corte una mano para que pueda competir?». Tengo un 77% de minusvalía. ¡Una persona a la que le falta una mano tiene un 50%!”. Finalmente, logró que le admitiesen y viajó a Azerbaiyán con la Selección Española. Volvió con una medalla de plata. Al regresar a casa, familia, amigos y vecinos le esperaban para homenajearle. “Mi madre había juntado a todo el pueblo con gaitas, una pancarta… Fue una pasada”, recuerda emocionado.

El año siguiente repitió la gesta, subiéndose al segundo escalón del podio del Campeonato Paramundial celebrado en Rusia. Fue una final muy reñida y, dando muestras de su sana competitividad de deportista, a Álex le queda la espinita de lograr un oro. “En el próximo Mundial, ¡o en las Olimpiadas!”, dice riendo. Y es que su mayor ilusión tiene nombre de ciudad: Río de Janeiro. “Participar en unos Juegos Olímpicos es el sueño de cualquier deportista”. Su meta es llegar a Brasil 2016 para después retirarse. “Y si es con una medalla, pues imagínate. Sería increíble”. De lograrlo, se la dedicaría a sus padres. “Por todo lo que han hecho por mí”. Suba o no al podio, verles entre el público sería para él suficiente trofeo. “Mi padre es marinero y los dos Mundiales le pillaron embarcado. Ahora que se va a jubilar, me gustaría pagarle el viaje para que viniese a verme”.

Me despido de Álex, que va a ponerse el dobok para empezar el entrenamiento. Varios niños le saludan cariñosos de camino al vestuario. En su pueblo es todo un referente. Les enseña que “la vida es una escalera y hay que estar continuamente subiendo peldaños para llegar lo más alto posible”, que “no existen barreras cuando ponemos empeño y esfuerzo”. Se lo dice alguien que ha tenido que superar muchas y sigue haciéndolo, siempre con una sonrisa.

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

Álvaro Díez Delgado, 2º premio do XIX Concurso Internacional de Pintura para Persoas con Síndrome de Down

Cadro co que Álvaro Díez acadou o 3º premio na edición de 2010

Cadro co que Álvaro Díez acadou o 3º premio na edición de 2010

- O pintor compostelán xa acadara o 3º premio na edición de 2010.

Elena Touriño | Santiago de Compostela

Álvaro Díez Delgado acaba de facerse co 2º premio na categoría de pintura sobre lenzo do XIX Concurso Internacional de Pintura para Persoas con Síndrome de Down, organizado pola Fundación Síndrome de Down de Madrid.

Non é a primeira vez que este artista compostelán obtén recoñecemento público da súa obra. En 2010 acadou o 3º premio na categoría de pintura ao óleo da XVIII edición do certame, e proclamouse gañador do 1º premio do Concurso de Tarxetas de Nadal da mesma Fundación. Algúns dos seus cadros foron expostos nos Centros Socioculturais de Santiago de Compostela ao longo do ano 2009, e está previsto que o Museo Provincial de Lugo acolla a mediados deste 2011 unha nova exposición da obra deste xoven pintor que, con tan só vintecinco anos, conta cun extenso e variado repertorio de pinturas no que teñen cabida retratos, paisaxes e naturezas mortas, en diversos formatos e con diferentes técnicas pictóricas.

O acto de entrega do galardón celebrarase o vindeiro mes de maio en Madrid.

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

La relatividad de la belleza

L’Oréal Paris elige como nueva embajadora a la modelo y deportista paralímpica Aimée Mullins

Aimée Mullins para Alexander McQueen

Marta López Tejerina
Aimée Mullins, estadounidense de 35 años, es lo que solemos definir como “mujer todoterreno”. Trabajó como analista de los servicios secretos del Pentágono antes de batir los récords del mundo de los  100 metros, los 200 metros y del salto en altura en los Juegos Paralímpicos de Atlanta’ 96, e ingresó después en la moda de la mano del diseñador Alexander McQueen. También ha incursionado en el cine y la televisión y participa activamente como miembro de numerosas organizaciones sin ánimo de lucro. La revista People la ha catalogado como una de las 50 mujeres más bellas del mundo. Debido a una enfermedad, Aimée nació sin peronés, por lo que tuvieron que amputarle las dos piernas por debajo de la rodilla cuando apenas tenía un año. Las prótesis se convirtieron en sus aliadas de por vida. L’Oréal la ha elegido como imagen de su campaña “La belleza es una actitud y no sólo un atributo“.

Para ella la palabra discapacidad no tiene sentido. Y lo demuestra en cada cosa que hace. Viaja con una docena de prótesis de diferentes materiales y tamaños. Las ha convertido en un elemento más de su trabajo como modelo, cambiándolas según las exigencias de la pasarela. Incluso puede modificar su estatura, desde 1.80 hasta 2.05. Ella lo entiende como algo completamente natural: “La gente suele compadecerme porque no tengo piernas. ¡Pero si tengo doce pares!”, explica Aimée, que compara sus prótesis con cualquier otro complemento: “Así como uso gafas de diseño, también tengo piernas de diseño”.

Su principal combate es la aceptación de la diferencia. Y no solo aceptación, sino reivindicación. “La mayor discapacidad que uno puede crear para sí mismo es la idea de normalidad, toda persona debe derribar esa barrera y mostrar al mundo su singularidad”, dice.

L’Oréal, consciente de la fuerza que transmite la imagen de Mullins, ha sido muy inteligente convirtiéndola en su embajadora. Pero más allá de intereses puramente comerciales y publicitarios, este hecho conlleva un gran avance, en cuanto a normalizar una situación que, además de esta mujer, viven muchas otras personas. “Si uno cree en sí mismo, persevera y se crece ante los retos y las dificultades, podrá traer al mundo el cambio que desea ver”, explica ella, convencida de que “el cambio comienza por uno mismo”, y haciendo un llamamiento a que cada persona descubra “las posibilidades que otros no logran ver”.

Making-of Aimée Mullins L\’Oreal

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

Más de 200 personas se concentran en Vilagarcía para rechazar la supresión del servicio Atendo

Renfe y Adif recibieron recientemente el premio Discapnet por su compromiso de accesibilidad para las personas con discapacidad

Ramón Estévez Pérez.
Cuando se incorpora un servicio para usuarios con discapacidad  o  movilidad reducida damos un paso adelante, pero cuando este se retira damos tres hacia atrás. Esto no es una metáfora, sino la realidad que tendrán que sufrir los usuarios con discapacidad o movilidad reducida que a partir del 1 de abril quieran viajar a Vilagarcía de Arousa o emprender un trayecto desde la estación arosana.

Todo comenzó el 14 de marzo, cuando las tres trabajadoras que desde 2008 prestaban el servicio de asistencia para ayudar a subir y a bajar de los trenes, se enteraron de la noticia, que acarreaba también sus consiguientes despidos. Desde ese momento, comenzaron una campaña de recogida de firmas y de diversas concentraciones, la última de las cuales tuvo lugar el pasado viernes 25 de marzo.

El escenario elegido fue la Plaza de Galicia, donde algunos de los asistentes quisieron recordarle a RENFE y Adif la necesidad de un servicio que debe ser continuado y no sólo de carácter puntual. Un ejemplo paradigmático ayuda a explicar esta medida.

Juliana Allo es una joven estudiante de económicas nacida en el municipio de A Illa de Arousa que presenta una discapacidad física que la obliga a ser usuaria de silla de ruedas. Todos los días se desplaza a vilagarcía para coger el tren que la deje en la capital de Galicia, donde cursa sus estudios. A partir del 1 de abril, tendrá que avisar con 12 horas de antelación para realizar todos sus viajes, por lo que perderá la autonomía de toda persona que en un momento dado, no pueda o no quiera viajar en el tren ya reservado.

Bibiana Crespo es una estudiante de periodismo que todos los viernes y domingos  realiza el trayecto Santiago-vilagarcía. Simplemente por el hecho de ser invidente, y necesitar una asistencia para subir y bajar del tren, va a tener que programar su vida como mínimo con 12 horas de antelación.

Muchas de las intervenciones de usuarios del servicio manifestaron su disconformidad con la medida de la ferroviaria, que recientemente ha bajado un 5% el precio de los billetes para fomentar el uso del transporte público. Por eso no se entiende que el precio de este recorte de los billetes lo pague un colectivo cuyas necesidades van a dejar de cubrirse con todas las garantías tanto en la estación de Vilagarcía de Arousa como en la de Ferrol.

Además, estuvieron presentes en la concentración, representantes de las formaciones municipales con representación en el consistorio vilagarciano, (PP, PSOE, BNG e IU), que coincidieron en resaltar la necesidad de este servicio. Además, el candidato a la alcaldía del BNG, José Castro Ratón, aseguró que elevarían esta  problemática  al Parlamento.

Todo esto, organizado por las trabajadoras del servicio Atendo en Vilagarcía. Una de ellas es Alba Castro, que aseguraba que seguirán luchando por la permanencia del servicio con las acciones  que sean necesarias. Por ejemplo mediante  la recogida de firmas, que sigue en marcha con más de 4000  adhesiones a esta causa, o su perfil de facebook (Atendo Vilagarcía de Arousa), ya que son conscientes de la relevancia que tienen las redes sociales.

Por su parte, el director de accesibilidad de RENFE, Francesc Romeu, aseguró que el servicio se ajustará a la demanda, y que nadie se va a quedar sin ser atendido. Se trata de una medida de ajuste, y de optimización de un servicio que según RENFE es usado por 2 personas de media al día.

Es cuanto menos curioso que RENFE y Adif hayan recibido hace escasas fechas, de manos del Presidente de la ONCE y su Fundación, Miguel Carballeda, el premio Discapnet por fomentar la accesibilidad en sus estaciones. Quizás debería plantearse si es mejor bajar un 5% el precio de los billetes o dejar de atender de la manera adecuada a un colectivo que sea de  donde sea tiene los mismos derechos que el resto de ciudadanos.

pancarta de la manifestaciónUno de los participantes expresando su opinión en contra de la supresión del servicioAlba Castro, trabajadora del servicio Atendo explica las medidas a tomar para luchar contra la decisión de Renfe.

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario

Amicos: el triunfo del trabajo y la ilusión

La Xunta aprueba el plan de construcción de un nuevo centro asistencial en Boiro

Comedor del centro de día de Oleiros (Ribeira). FOTO: Carmela Queijeiro (LA VOZ).

Marta López Tejerina | Ribeira
Hace más de diez años que Ester Vidal se embarcó en un proyecto que, desde entonces, se convirtió en su vida. Las dificultades que encontró durante la búsqueda de una plaza en un centro para su hija Rosa, una joven con discapacidad psíquica, la llevaron a fundar una asociación. Así nació Amicos, entidad a la que se fueron adhiriendo muchos más padres en la misma situación que Ester. En el año 2000, el Centro Ocupacional Amicos, situado en Oleiros (Ribeira), abrió sus puertas, dando esperanza y despertando las sonrisas de decenas de personas con dispacacidad intelectual de la comarca. A día de hoy, y desde diciembre, están en marcha las obras de un segundo centro en Comoxo (Boiro), que contará además con una residencia. Los años de lucha de este colectivo ribeirense han dado sus frutos y, esta misma semana, la Xunta ha aprobado el plan de construcción del nuevo edificio.

Cada mañana, más de setenta personas llegan al centro de día de Oleiros. Allí les espera una jornada repleta de tareas. Un aula de informática, donde se realizan juegos educativos; varios talleres (de cocina, de reciclaje, de artesanía…) y, en el exterior, un invernadero y una huerta ecológica donde cultivan repollos, lechugas, tomates, patatas… Además, también se organizan actividades fuera del recinto. La representación de obras teatrales es una de sus favoritas ya que, además de hacerles ejercitar la lectura y la memoria, les permite viajar por varios puntos de Galicia. La práctica de la natación, un deporte completo y divertido, les favorece físicamente y refuerza su autoestima. Han participado en varias competiciones y, en las paredes del centro, cuelgan con orgullo los trofeos conseguidos.

La noticia del respaldo de la Xunta a la construcción del nuevo recinto en Boiro ha sido recibida con ilusión y alegría entre los componentes de Amicos. Durante años han luchado por lograr alcanzar este objetivo tan necesario, ya que la demanda de plazas es enorme y el centro de Oleiros no es suficiente para atender a todas las personas que lo necesitan. Xoán España, director del centro ocupacional de Oleiros, recalca la importancia de crear esta residencia, pues cada vez son más los usuarios que precisan asistencia las 24 horas del día. “Na familia na que hai un irmán que pode coidar da persoa con discapacidade pois aínda van tirando, pero nas outras, nas que os pais envellecen e están sós, a situación é moi dura», indicó.

Amicos ya ha recibido alrededor de treinta solicitudes para el nuevo centro. Por ello, y mientras duren las obras (se prevé que en 2012 pueda inaugurarse al menos parte del edificio), han tomado una medida de urgencia: habilitar un piso en el que viven siete personas huérfanas con discapacidades psíquicas. Se trata de una solución provisional, a la espera de que las administraciones se hagan cargo de la situación y planteen alternativas.

Y es que, irremediablemente, la gran batalla de esta organización se libra en el terreno de la financiación. De momento, Amicos cuenta con el 50% del dinero que necesita. Una parte la puso la Diputación, y la otra esperan que llegue a través de fondos europeos. Ahora mismo una de sus principales ocupaciones es la de mantener contactos con diferentes organismos para intentar alcanzar los 400.000 euros que se prevé que cueste el edificio. Xoán España espera lograr la implicación tanto de la Xunta como de las cajas de ahorro: “Temos moitas familias que nos necesitan, pais que se fan maiores e que precisan axuda para coidar aos fillos. Agardamos obter colaboración”.

Publicado en Uncategorized | Deja un comentario